آسانگيري و تسامح

در اسلام

نويسنده:

صالحبن عبدالله بن حميّد

ترجمه:

گروه فرهنگي سايت عقيده

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

«إنَّ الحمدلله، نحمده ونستعينه ونستهديه ونعوذ بالله مِنْ شرور أَنْفسنا وسيّئاتِ أعمالِنا مَنْ يهده اللهُ فلا مضلَّ له ومن يُظِلْ فلا هادي له وأشهد أن لا إله إلا الله وحده لا شريک له وأشهد أنّ محمدًا عبده ورسوله» .

«دين اسلام آخرين پيغام آسماني است که خداوند آنرا براي همه مردم فرو فرستاده است چه در مشرق و چه در مغرب، براي زن و مرد، قدرتمند و ناتوان، ثروتمند و فقير، دانا و نادان، سالم و بيمار؛ به همين خاطر خداوند عظيمالشأن با لطف و کرم خويش پيغام خود را به گونهاي نازل فرموده که فهم آن براي هر کسي ميسّر ميباشد و عمل نمودن به آن سهل و آسان ميباشد. و نيز همه مردم را در خود جاي ميدهد و هر مکلفي ميتواند آنرا انجام دهد. دين اسلام در واقع ابتدا رخصت و مجاز بودن است بعد عزم و اراده، آسانگير و طبيعتي ملايم و نرم دارد، يعني دين اسلام در پي آن است که مشقت و حرج را از مردم بَر دارد» .

آسانگيري يکي از اهداف اين دين به شمار ميآيد و يکي از ويژگيهاي عمومي آن است چه در احکام، عقيده، اخلاق و معاملات و چه در اصول و فروع دين.

پروردگار ما با لطف و مرحمت خويش بندگانش را به اموري که در آن مشقت و ناراحتي زياد وجود داشته باشد مکلف ننموده و هيچ وقت نخواسته مردم را در تنگنا قرار دهد و دين خود را به منظور مهر و محبت و آسانگيري نازل فرموده است.

شريعت خداوند در توحيد و يکتاپرستي داراي توحيد ابراهيمي ميباشد و در عمل داراي ويژگي گذشت و چشمپوشي است. خداوند در قرآن ميفرمايد:

يُرِيدُ {اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ} ... [البقرة/85]