أصول الحوار وآدابه في الإسلام

اصول و آداب گفتگو در اسلام

تأليف:

شيخ صالح بن عبدالله بن حُمَيْد

ترجمه:

إسحاق بن عبدالله دبيري العوضي

1426/ 1384 هـ.

فهرست مطالب

عنوان ... ص

مقدمه مترجم ... 5

مقدمه ... 6

تعريف حکمت ... 8

استعمالات واژه «الحکمه» در قرآن ... 12

موعظة حسنه (به شيوه نيک) ... 12

توضيح «الجدال بالتي هي احسن» ... 15

صفاتي که باعث حکمت مي شوند. ... 17

الف - تقوي ... 17

ب - اخلاص ... 18

ج - علم ... 21

د - تواضع ... 23

ه‍- حلم ... 24

سختگيري و درشت خويي ... 27

نشانه هاي حکمت در دعوت ... 29

نشانه اول: شناخت خُلُق و خوي مردم و اصناف مدعوين ... 30

نشانه دوم: انتخاب اوقات مناسب وغنيمت شمردن مناسبات ... 33

نشانه سوم: مراعات اهميت مسايل و ترتيب اولويات. ... 36

نشانه هاي وجود حکمت در اسلوبهاي دعوت ... 38

نشانه اول: «قول حسن» ... 38

نشانه دوم: استفاده از تلميح و اشاره به جاي تصريح تا آنجا که ممکن باشد. ... 44

نشانه سوم: نصيحت به جاي رسوا کردن ... 45

نشانه چهارم: آداب تعامل و معاشرت ... 47

گونه اي از نرمش در تعامل و معاشرت ... 48

نشانه پنجم: مدارا ... 51

نشانه ششم: چشم پوشي از لغزشها و گذشت از خطاها. ... 58

نشانه هفتم: استفاده از ترغيب و ترهيب ... 61

سخن آخر ... 64

فهرست مطالب

عنوان ... صفحه

تعريف گفتگو

هدف از گفتگو

به وجود آمدن اختلاف ميان مردم

وضوح و روشني حقيقت

موارد مشترک

اصول گفتگو

اصل اول: در پيش گرفتن روشهاي علمي.

اصل دوم: خالي بودن سخن و دليل فرد مناظر کننده از تناقض.

اصل سوم: آوردن دليلي که غير از ادعا باشد.

اصل چهارم: اتفاق بر ديدگاههاي ثابت و قضاياي مسلّم.

اصل پنجم: بي طرفي، حق جويي، پرهيز از تعصب و پايبندي به اصول گفتگو و مناظره.

اصل ششم: ويژگي هاي فرد مناظره کننده.

اصل هفتم: قطعي و نسبي بودن نتايج.

اصل هشتم: قبول کردن نتايج به دست آمده و التزام جدي به آنها.

آداب گفتگو

1 -التزام به گفتار نيک و پرهيز از به چالش طلبيدن و ساکت کردن طرف مقابل.