بدان كه در تقليد گري، ابطال منفعتِ عقل است و تقليد اطمينان بخش نيست. در عموم مذاهب اين هست كه شخصي را بزرگ مي دارند و از گفته هاي او بي تأمل پيروي مي كنند و اين عين گمراهي است. چنانكه علي (رضي الله عنه) در جواب كسي كه با شگفتي مي پرسيد: آيا مي شود كه طلحه و زبير بر باطل باشند؟ فرمود: «تو در شبهه افتاده اي، بدان كه حق را با اشخاص نمي شناسند. خودِ حق را بشناس تا اهل حق را بشناسي» . و از امام احمد بن حنبل نقل است كه گفت: «در محدوديت دانش مرد همين بس كه در اعتقادات از ديگران تقليد كند» . و او در مسأله اي قول زيد (رضي الله عنه) را گرفت و قول ابوبكر صديق (رضي الله عنه) را كنار نهاد.

و اگر كسي اعتراض كند كه عوام اهل شناختن دليل نيستند چگونه تقليد نكنند؟ در پاسخ گوييم: دلايل اعتقاد واضح است و بر هيچ عاقلي پوشيده نيست (آنچنانكه در رد دهريه گفتيم) ، اما در فروع پيدا كه عامي نمي تواند به شناخت آن برسد و بايد تقليد نمايد الا اينكه مقلد در انتخاب مرجع تقليد بايد اجتهاد كند (عيني خود تقليد هم بايد تحقيق باشد) .