و صابئه را عبادتهايي بوده است از جمله سه نماز: اولي هشت ركعت با سه سجده در هر ركعت كه پيش از طلوع آفتاب خوانده مي شد، دومي و سومي هر كدام پنج ركعت. و نيز يك ماه روزه مي گرفتند كه از هشتم ماه آذار شروع مي شد، و هفت روز كه از نه روز مانده به آخر كانون اول شروع مي شد و هفت روز ديگر كه از هشتم ماه شباط شروع مي شد. خاتمة روزه را با صدقه و قرباني برگزار مي نمودند و مابقي خرافاتي كه ارزش ذكر كردن ندارد، گوشت قرباني را حرام مي دانستند و نيز بر اين پندار بوند كه ارواح نيكوكار به سوي ستارگان ثابت و نور صعود مي نمايد و ارواح بدكار به سوي تاريكي و زير زمين نزول مي نمايد. بعضي ديگر عالم را جاودانه و ثواب و عقاب را به صورت تناسخ جلوه گر مي دانستند؛ كه احتياج به ردّ اين تصورات نيست. و نيز ابليس بر گروهي از صابئه امر را مشتبه نموده به طوري كه كمال آدمي را در برقرار رابطه و تناسب ميان او با روانهاي آسماني و موجودات روحاني از طريق پاكيزگي و نيايش و كاربرد دستورهاي خاص پنداشته اند، و به تنجيم (= اخترگزاري) و تسخير ستارگان پرداخته اند براي اين استدلال كه بايد واسطه اي ميان خدا و خلق باشد و بايد آن واسطه روحاني باشد نه جسماني، اين است كه بيك تناسب قدسي ميان خود با آن ميانجي آسماني ايجاد مي كنيم تا وسيلة نزديكي به خدا باشد! اينان ضمنًا رستاخيز جسماني را هم منكر نيستند.

تلبيس ابليس بر مجوس