چهارم علو درجات ايشان در معاد سيدا كهول اهل الجنة (1) و اقامت در غرف عاليه (2) و اوّليت حشر و تجلي خاص براي صديق (3) و معانقه حق براي عمر (4) بياني است از آن و اين خصلت هرگز جدا نمي تواند شد از يكي از خصال ثلاثه؛ زيرا كه اكثريت ثواب يا به سبب صفات نفساني است يا به سبب اعزاز اسلام و نصرت او يا به سبب اتمام كارهاي نبوت ليكن ممكن است كه شخصي صحبت پيغامبر نداشته باشد بلكه آخر همه ايمان بيارد و هيچ مشهدي از مشاهد خير ادراك ننمايد معهذا افضل امت باشد به اعتبار اتمام كارهاي مطلوب از بعثت پيغامبر بدست او يا به اعتبار صديقيت و شهيديت و مناسبت قوت عامله و عاقله او با نفس قدسيه پيغامبر و ممكن است كه در اعزاز اسلام و نصرت پيغامبر اقصي الغاية سعي بجا آرد و در آخر ايام آن حضرت صلي الله عليه وسلم متوفي شود كار هاي مطلوب پيغامبر را نداند فضلًا از آنكه مباشرت آن نمايد به اعتبار قوت عاقله و عامله با پيغامبر مناسبت معتد به ندارد نهايت مرمي همت او حالي است از احوال ابرار اين است مقتضاي امكان عقلي ليكن سنة الله جاري شده است به آنكه دواعي بزرگ نريزند مگر بر نفوس قدسيه كه سالها زير تربيت پيغامبر پرورش يافته باشند و تشريف آن حضرت صلي الله عليه وسلم تقاضا مي نمايد كه خليفه او نباشد الا اكمل امت به اعتبار اين خصال اربع جميعًا.