و از آنجمله آنكه چون خالد بن وليد ابوعبيده را طوعًا و كرها بران باعث شد كه از حصار حمص بيرون برآمده با كفار مقاتله كند و انتظار وصول فوج كمك از هر جانب نكشد حضرت فاروق - رضي الله عنه - آن را از وي نه پسنديد بجهت آنكه وجهش با عُجب نفس است بشجاعت و پهلواني خود يا بخل است بغنائم يا استهانت امر خليفه ي بر حق است وكيف ما كان از خصال ذميمه اعتبار نمود و غالبًا اين چنين جرأت در عادت موجب هزيمت مي شد هر چند اينجا شمول فضل حق و تأئيد الهي كار خود فرموده باشد ديگر آنكه خالد بن وليد شاعري را بر مديح خود ده هزار درهم صله داد چون رسم فاسد بود گواراي طبيعت حضرت فاروق نيفتاد خالد را از حكومت قنسرين معزول ساخته در مدينه نشاند والي آخر العمر او را بحكومتي نامزد نكرد و براي ابوعبيده نوشته فرستاد كه او را از قنسرين بنزد خود خوانَد و در محضر اعيان لشكر استاده نمايد و بفرمايد كه عمامه را از سرش بردارند و بهمان عمامه مقيد سازند بعد از آن استفسار كنند كه اين ده هزار را از چه مكان صرف كرده است اگر از بيت المال يا از دفن جاهليت بر آمد خيانت كرده باشد و اگر از مال خود عطا نمود باسراف كار فرمود بالجمله همچنان بعمل آوردند كه مأمور شده بودند (1) .