فقير گويد عفي عنه: كه اين آيت نص است در فضيلت اولياء الله اولًا بيان حال ايشان مي فرمايد كه"لا خوفٌ عليهم ولا هم يحزنون"در آخرت بر ايشان ترسي نباشد از هيچ مخوف و مكروه و اندوهگين نشوند بر هيچ فائت. ثانيًا حقيقت ولاية با ما صدَق آن مذكور مي نمايد كه"الذين آمنوا وكانوا يتقون".

پس حقيقت ولايت د رآن جماعه متحقق شود كه به وصف ايمان حقيقي كه شرح آن در سورهء انفال مذكور است"انما المؤمنون الذين اذا ذكر الله وجلت قلوبهم [1] "وبه وصف تقوي متصف اند.

ثالثًا بعض لوازم ولايت ارشاد مي فرمايد:"لهم البشري..."

و اين بشارت است به جنت بر اَلْسنهء رُسل صلوات الله وسلامه عليهم و اين اعظم انواع بشارت است يا به رؤيا و فراست صادقه و آن دون اوست اين قدر به وجه عموم از آيت مفهوم شد باقيماند آنكه اعياني كه در زمان آنحضرت صلي الله عليه وسلم به اين اوصاف سنيه متصف بودند كيانند؟ اندكي تأمل را كار فرما بايد شد.

"ولي"به دو معني مستعمل ميشود:

يكي از ولايت بمعني دوستي و محبت پس معني ولي دوست ودوست داشته شده باشد.

(1) - سوره انفال، آيه 2.