حاصل كلام آن است كه بعد انقراض عصر انبياء جماعتي پيدا شدند كه بر خلاف سيرت ايشان رفتند و اين اشارت است به يهود و نصاري كه در دين خود تحريف و تبديل كردند و معاني تديّن را از دست دادند و تنها به اسم يهوديت و نصرانيت اكتفا كرده طمع لحوق به انبياء صلوات الله عليهم نمودند و جزاي ايشان اين است كه برخورند روز قيامت به جزاي گمراهي خود بعد از آن مي ستايد مؤمنان امت مرحومه محمديه را و ايشان را جنات عدن وعده ميدهد، و در ضمن كلام اشاره مي فرمايد كه دعوي يهود و نصاري كه ما تابع انبياء ماضيين هستيم باطل است تابعان انبياء ماضيين مؤمنين اين امت مرحومه اند.
باز فقير مي گويد: كه ظاهر حال دال بر آن است كه جمعي در وقت نزول سورهء مريم به اين صفات متصف بودند تا مدار سخن بر آنان باشد نه فرض محض و شك نيست كه در وقت نزول سورهء غيرِ سُبّاق مؤمنين از مهاجرين اولين موجود نبودند پس ايشان اند مشرف باين تشريف و متوقع به اين مواعيد جميله وهو المقصود.