فقير گويد عفي عنه: سنة الله در قرآن عظيم چنان جاري شده كه اهل نجات را با اهل ضلال هر جا در ميزان اعتبار مي سنجند و اوصاف هر فريق را بيان مي كنند آن يكي را به عذاب اليم ايعاد مي نمايند و آن ديگر را به نعيم مقيم وعده ميدهند و در عدّ اوصاف فريقين به فرض و احتمال اكتفا نمي نمايند مانند آنكه از شبهات كفار غير آنچه بر زبان ايشان گذشت در مجالس و محافل به آن نطق مي نمودند مذكور نمي شود و به سوالات مقدره و احتمالات بعيده متوجه نمي شوند و مانند آنكه در باب احكام نكاح و طلاق و غير آن به صور محتمله غير واقعه نمي پردازند. چون اين اصل را فهميدي بدانكه خداي تعالي در سورهء فرقان شبهات كفار و جهليات ايشان نيز مي شمارد و پاداش هر يكي و قطع ماده هر اشكالي بيان مي نمايد بعد از آن صفات عباد الله المقربين ذكر مي فرمايد و آنجا بر صفات ثابته مشهوره در اشخاص موجودين يومئذٍ اكتفا مي كند تا با دلالت عامه خود تعريض باشد به حاضرين"وعبادالرحمن الذين..."و آن صفات وقار است.