87 ـ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ $ قَالَ: رَمَقْتُ الصَّلاةَ مَعَ مُحَمَّدٍ % فَوَجَدْتُ قِيَامَهُ , فَرَكْعَتَهُ فَاعْتِدَالَهُ بَعْدَ رُكُوعِهِ , فَسَجْدَتَهُ , فَجِلْسَتَهُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ , فَسَجْدَتَهُ , فَجَلْسَتَهُ مَا بَيْنَ التَّسْلِيمِ وَالانْصِرَافِ قَرِيبًا مِنْ السَّوَاءِ.

وَفِي رِوَايَةِ الْبُخَارِيِّ: مَا خَلا الْقِيَامَ وَالْقُعُودَ قَرِيبًا مِنْ السَّوَاءِ.

واژه ها:

رمقت: نگاه کردم.

قريبًا من السواء: نزديک به هم , متناسب با همديگر.

ما خلا: به جز , به غير از.

براء بن عازب $ مي فرمايد: با دقت همراه پيامبر % نماز خواندم , ديدم که قيام و رکوعش و اعتدال بعد از رکوع و سجده اش و نشستن بين دو سجده و سجده دوميش و نشستن بين سلام دادن و ترک کردن نماز متناسب با همديگر بودند. [1]

و در روايت بخاري چنين آمده است: به جز قيام و نشستنش براي تشهد بقيه ي ارکان نمازش از لحاظ طولاني بودن نزديک به هم بود.

88 ـ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ^ قَالَ: إنِّي لا آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ % يُصَلِّي بِنَا , قَالَ ثَابِتٌ: فَكَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لا أَرَاكُمْ تَصْنَعُونَهُ. كَانَ إذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ انْتَصَبَ قَائِمًا , حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ: قَدْ نَسِيَ , وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ السَّجْدَةِ مَكَثَ , حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ: قَدْ نَسِيَ.

واژه ها:

لا آلو: کوتاهي نمي کنم , دريغ نمي ورزم.

(1) منظور اين است که رکن قيام و نشستن براي تشهد از لحاظ طولاني بودن با هم تناسب داشتند , زيرا اين دو رکن معمولًا طولاني تر از بقيه ي ارکان هستند , آن چنانکه در روايت بخاري نيز اين مساله به طور واضح بيان شده است , و بقيه اي ارکان نيز با هم تناسب خود را داشتند.