همچنين در صحيحين آمده [1] که اسامه بن زيد گفته مردي را بعد از اينکه کلمه شهادتين را گفت کشته است، و پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - اين امر را خيلي بزرگ دانست و گفت: اي اسامه آيا بعد از اينکه گفت: لا اله إلا الله، او را کشتي!!؟ و پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - آن را آنقدر تکرار کرد که اسامه مي گويد: آرزو مي کردم که اي کاش امروز ايمان آورده بودم.

با اين وجود پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - نه قصاص را بر او واجب کرد، نه ديه، و نه کفاره را، زيرا اسامه فکر مي کرد که او بخاطر اينکه کشته نشود، کلمه شهادتين را گفته است و گمان مي برد که در اين صورت جايز است آن را تأويل کرده و آن شخص را کشت.

و در ميان سلف اين چنين بوده که برخي از آنان همديگر را کشته اند مانند آنچه در جنگ جمل، صفين و امثال آنان رخ داده، در حالي که همه آنان مسلمان بوده اند، همانطور که خداوند مي فرمايد: {وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا فَإِنْ بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ (9) } (الحجرات: 9) .

«و هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به نزاع و جنگ پردازند، آنها را آشتى دهيد; و اگر يكى از آن دو بر ديگرى تجاوز كند، با گروه متجاوز پيكار كنيد تا به فرمان خدا بازگردد; و هرگاه بازگشت (و زمينه صلح فراهم شد) ، در ميان آن دو به عدالت صلح برقرار سازيد; و عدالت پيشه كنيد كه خداوند عدالت پيشگان را دوست مى دارد» .

(1) - بخاري در کتاب الديات، باب قول الله تعالي: «ومن أحياها» : (6872) ومسلم در کتاب الايمان، باب تحريم قتل الکافر بعد أن قال: لا اله إلاَّ الله: (96، 97) اين حديث را نقل نموده است.