پس ستايش مي کنيم خداوندي که توحيد خويش را اولين چيز قرار داده و بعنوان بزرگترين مساله و پايدارترين حقيقت قرار داده است: {الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (2) الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ (3) مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ (4) إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ (5) اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ (6) صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ (7) } (الفاتحه: 2-7) .

«بنام خداوند بخشندهء مهربان و بخشايشگر. حمد و ستايش مخصوص خداوندي است كه پروردگار جهانيان است. خداوندي كه بخشنده و بخشايشگر است، و رحمت عام و خاصش همه را رسيده است. خداوندي كه مالك روز جزاست. تنها تو را مي پرستيم، و تنها از تو ياري مي جوييم. ما را به راه راست هدايت فرما. راه كساني هدايت فرما كه آنان را مشمول انواع نعمتهاي خود قرار دادي (نعمت هدايت، نعمت توفيق، و نعمت علم و عمل و جهاد و شهادت) نه آنها كه بر اثر اعمال زشت و انحراف عقيده غضب تو دامنگيرشان شد (يعني يهود) ، و نه آنها كه جادهء حق را رها كرده و در بيراهه ها گمراه و سرگردان شده اند (يعني نصارى) » .

و مي فرمايد: {الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ (1) هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ طِينٍ ثُمَّ قَضَى أَجَلًا وَأَجَلٌ مُسَمًّى عِنْدَهُ ثُمَّ أَنْتُمْ تَمْتَرُونَ (2) وَهُوَ اللَّهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَفِي الْأَرْضِ يَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَجَهْرَكُمْ وَيَعْلَمُ مَا تَكْسِبُونَ (3) } (الأنعام: 1-3)