ايمان به اينکه قرآن کلام خدا است که نازل شده و غير مخلوق است جزو ايمان به خدا، فرشتگان و کتابهاي آسماني است: زيرا قرآن از او صادر شده و بسوي او بر مي گردد، و اينکه خداوند حقيقتًا به آن تکلم نموده است، و اينکه، اين قرآن که بر محمد - صلى الله عليه وآله وسلم - نازل شده، همانا حقيقتًا کلام خدا است و نه کلام ديگري، و درست نيست که به طور مطلق بگوييم اين قرآن حکايت از کلام خدا است، يا عبارت از کلام خدا است! بلکه وقتي مردم آن را مي خوانند، و يا آن را بر روي کاغذ نوشتند، اين کار باعث نمي شود که آن را کلام خدا ندانيم، زيرا کلام به کسي نسبت داده مي شود که ابتدا او آن را گفته باشد، نه به کسي که بعنوان مبلّغ آن را گفته باشد.

قرآن کلام خدا است، چه حروفش و چه معاني آن، کلام خدا تنها حروف بدون معنا نيست، و يا معناي بدون حروف هم نيست، بلکه عبارت است از حروف و معنا [1] .

و بعد از اينکه دربارة ايمان به اينکه مؤمنين در روز قيامت با چشم سر و به طور عيني خداوند را مشاهده مي کنند و دربارة ايمان به آزمايش قبر، عذاب قبر و نعمتهاي قبر صحبت نمود و ايمان به ميزان و حساب در روز جزا و ورود به چشمه کوثر، و ايمان به پل صراط که بر روي جهنم قرار دارد، و ايمان به شفاعت پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - و ايمان به بهشت و دوزخ، و ايمان به قدر، خواه خير و خواه شر، و ايمان به لوح محفوظ و ايمان به اينکه خالق افعال بندگان خداوند مي باشد، بعد از بيان همه اينها فرمود: از جمله اصول اهل سنت و جماعت اين است که:

دين و ايمان عبارت است از قول و عمل، يعني قولي که از قلب در آمده باشد و بر زبان جاري شده باشد و عملي که عمل قلب، زبان و اعضاي بدن باشد.

(1) - «مجموع الفتاوي لا بن تيميه» : (3/ 144) .