حمد و سپاس براي خداوندي که آفريد و برابر گردانيد، و اندازه گرفت و هدايت کرد و به راه آورد. او را سپاس و ستايش مي کنم و همو در ابتدا و در انتها شايسته تمجيد است. و شهادت مي دهم که هيچ خدايي بحق جز خداي يگانه وجود ندارد و او بي شريک مي باشد. و شهادت مي دهم به اينکه مولا و پيغمبر ما، محمد، بنده و فرستاده او، پيغمبري برگزيده و بنده اي منتخب است. درود و سلام و برکات خدا بر او و آل و اصحاب او و بر کساني که دعوت او را اجابت کنند و پيروان راه او باشند، اما بعد:

يکي از بزرگترين نعمتها و آيات خدا اينکه خانواده را محل آرامش و آسايش قرار داده است، در سايه آن جانها به محبت، مهرباني، مصونيت و پاکي و زندگي ارزشمند و پوشيدگي [در برابر گناهان] مي رسند. و در دامان آن نوزاد پرورش مي يابد، وقايع ترقي مي کنند، نسبتهاي خويشاوندي استوار مي گردند و عهد و پيمان کفالت محکم مي شوند.

روانها با همديگر مرتبط و قلبها در هم مي آميزند: «هُنَّ لِبَاسٌ لَکُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ» [1] .

آنان لباس شمايند و شما لباس آنانيد.

و در اين روابط ناگسستني و خانواده هاي آباد خصال ارزشمند رشد مي کنند و مرداني پرورش مي يابند که براي سپردن بزرگترين امانتها به آنان شايسته اند و زناني تربيت مي شوند که بر استوارترين اصول پا مي گيرند.

اسباب اختلاف بين زوجين

البته همچنانکه واقعيت زندگي بشر و طبيعت او ـ چنانکه خدا خلق کرده و خود بر مخلوقاتش عالم تر است ـ نشان داده، حالتهايي بر او عارض مي شود که سفارشات بي تأثير مي شوند و محبت و آرامش نمي تواند در آن رسوخ کند، به گونه اي که چنگ زدن به ريسمان زوجيت باعث اذيت و مشقت شده، مقصود ازدواج تحقق نمي يابد و خير و صلاح فرزندان شکل نمي گيرد. اين حالات اضطراب و ناسازگاري مي تواند علتها و اسباب داخلي و يا خارجي داشته باشد.

(1) . سوره بقره: آيه 187.