اين اختلافات گاهي از دخالت غيرحکيمانه اوليا و نزديکان زوجين، و يا از دخالت در همه امور کوچک و بزرگشان ناشي مي شود و گاهي کار به جايي کشيده مي شود که اوليا و بزرگان زوجين مي خواهند مهرباني آن دو با يکديگر را با سيطره يافتن بر آنان از بين ببرند، که کار به دادگاهها کشيده مي شود و در نتيجه اسرارشان فاش و پرده هاي [پوشاننده شان] کنار زده مي شوند و اين همه به خاطر مسأله کوچک و يا چيز بي ارزشي بوده که دخالت نامناسب و دوري از حکمت، عجله و شتاب، تصديق شايعه ها و شايعه پردازان آن را به اينجا کشانده است.

و گاهي اختلاف از کمي بصيرت در دين و جهل به احکام باگذشت شريعت، فزوني رسم هاي نادرست و پيروي از افکار و ايده هاي رايج نشأت مي گيرد.

مثلًا بعضي از شوهران گمان مي کنند که تهديد به طلاق و يا تلفظ آن راه حل صحيحي براي رفع اختلافات خانوادگي و مشکلات زن و شوهر است و براي گفتگو با همسرش جز الفاظ طلاق چيز ديگري نمي دانند، درآمد و شد، در امر و نهي و بلکه در همه امورش جز اين الفاظ چيز ديگري نمي دانند. غافل از اينکه با اين کار آيات خدا را به سخره گرفته، کارشان گناه، خانه اشان نابود و اهلشان را از دست مي دهند.

اي مسلمانان! آيا اين فهم دين است؟

طلاق سنّت [به شيوه اي که شارع اجازه داده] و شريعت آن را جايز شمرده، براي بريدن ريسمان زوجيت نيست و بلکه تشريع آن براي به تأخير انداختن جدايي است و دوره اي براي آرامش يافتن، تدبّر در مسأله و معالجه و حل مشکل موجود.