هرگاه همه راههاي حل اختلافات با شکست مواجه شد و ماندن در آن زندگي سخت و ناخوشايند شد بگونه اي که باعث تحقق اهداف و حکمتهاي ارزشمندي که خدا در ازدواج قرار داده، نشد. خداوند از باب ساده گيري در قانونگذاري و جامعيت احکام گريزگاهي را براي اين تنگنا قرار داده، ولي متأسفانه اکثر مسلمانان از طلاق به شيوه درست [و سنّتي] که شريعت اجازه داده بي خبرند و لذا هميشه الفاظ طلاق را بر زبان مي رانند بدون مراعات حدود خدا و شريعت او.

طلاق در حال حيض حرام است، سه طلاق با هم حرام است و طلاق در حال طهر [حالت پاکي مابين دو حيض] بعد از نزديکي حرام است و همه اين انواع، طلاقهاي بدعتي و حرام مي باشند که صاحب آن مرتکب گناه شده است، با اين وجود بنابر صحيح ترين رأي از علماء طلاق واقع مي شود.

ولي طلاق مباح [و سنّي] که بر مسلمانان واجب است آن را بدانند بدين گونه است که در طهري که نزديکي روي نداده و يا به هنگام حامله بودن، همسرش را يک طلاق واحد بدهد.

طلاق به اين شيوه راه حل است، زيرا مدت زمان محدودي را در حالت بريدگي زوجين از هم فراهم مي کند که در آن آرامش و مراجعه مجدد فراهم مي شود.

مرد طلاق دهنده به شيوه اي که گذشت بايد مدت زماني را که طهر طول مي کشد منتظر بماند، چه کسي مي داند: درونها تغيير مي کنند و قلبها بيدار مي شوند و خدا هر کاري را که اراده کند واقع مي سازد.

و مدت زمان عده ـ عدة زن حائضه يا عده به حساب ماهانه و يا عده وضع حمل زن حامله ـ فرصتي است براي بازگشت دوباره و حساب و کتاب، در اين مدت ريسمان محبتي که پاره شده و رابطه زوجيتي که از هم پاشيده مي تواند اصلاح گردد.