آري، مرد بايد در اين موارد آرام و خونسرد باشد و چنانچه کاري را ببيند که نمي پسندد بايد بداند که هيچ کس اسباب خير و نيکي و موارد صلاح خويش را نمي داند. خداوند در اين باره مي فرمايد: «وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِنْ کَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَي أَنْ تَکْرَهُواُ شَيْئًَا وَيَجْعَلَ اللَّهُ فِيهِ خَيْرًا کَثِيرًا» [1] .

و با آنها بطور شايسته معاشرت كنيد، اگر به جهاتي از همسران خود رضايت كامل نداشته باشيد و بر اثر اموري آنها در نظر شما ناخوشايند باشند (فورًا تصميم به جدايي نگيريد و تا آنجا كه قدرت داريد مدارا كنيد، زيرا ممكن است شما در تشخيص خود گرفتار اشتباه شده باشيد) و اي بسا آنچه را نمي پسنديد خداوند در آن خير و بركت و سود فراواني قرار داده باشد.

چنانچه آقاي خانه درشت خو، بد معاشرت، تنگ نظر و احمق باشد و عجله او را کور نموده، رضايتش به سختي فراهم شود و به سرعت خشمگين گردد، وقتي در خانه است منت بگذارد و وقتي بيرون است بدگمان باشد ديگر راحتي چه جايگاهي و آرامش و محبت چه معني خواهند داشت.

پس گفته شد که حسن معاشرت و اسباب خوشبختي جز در پرتو نرمخوئي و بدور از اوهام و بدگماني هاي بي اساس ايجاد نمي شود و غيرتي که براي بعضي باعث بدگماني است شخص را به تأويل سخنان و شک در رفتار [همسرش] گرفتار مي سازد و باعث تيره شدن زندگي و نگراني بي مورد مي شود.

خداوند مي فرمايد: «وَلَاتُضَآرُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ» [2] .

و بديشان زيان نرسانيد تا در تنگنايشان قرار دهيد.

ما بايد چگونه باشيم در حالي که پيغمبر - صلى الله عليه وآله وسلم - مي فرمايد: «بهترين شما، بهترينتان براي خانواده اش مي باشد، و من نسبت به خانواده ام از همه بهترم» . [3]

(1) . سورة نساء: آيه 19.

(2) . سوره طلاق: آيه 6.

(3) . اين حديث صحيح را ترمذي (3892) ، ابن ماجه (1977) و ابن حبان (1312) روايت کرده اند.