ابو البرکات بن علي البزار با سندش [1] از سويد بن غفله آورده است که ايشان گفتند: «از کنار گروهي از شيعيان رد مي شدم که از ابوبکر وعمر رضي الله عنهما به بدي ياد مي کردند واز مقام ومنزلتشان مي کاستند, وقتي به مجلس امير المؤمنين علي بن ابي طالب وارد شدم بدانحضرت گفتم: اي امير مؤمنان از کنار برخي از يارانت رد مي شدم, وشنيدم که ابوبکر وعمر رضي الله عنهما را بدانچه در مقام آندو نيست ياد مي کردند. واگر آنها گمان نمي بردند که شما در دلتان آنچه را آنها بر زبان مي آوردند پنهان مي داري, هرگز جرأت نمي کردند چنين سخنهايي بر زبان آورند.

حضرت علي رضي الله عنه فرمودند: پناه بر خدا, پناه مي برم بر خدايم از اينکه در دلم جز آن باشد که رسول خدا صلي الله عليه وسلم به من آموخت. لعنت خداوند بر آن کسي باد که در دلش جز خير ونيکي آن دو يار رسول خداست, آنان برادران پيامبر اکرم وياران ووزيران ومشيران او بودند. رحمت خداوند بر ايشان بادا!

(1) - سند کامل او اينست: مؤلف مي گويد: روايت کرد مرا ابو البرکات بن علي البزار از ابوبکر الطريثيثي از هبة الله بن الحسن الطبري از عبيد الله بن محمد بن احمد از علي بن محمد بن احمد بن يزيد الرياحي از ابي ثنا الحسن بن عماره از المنهال بن عمرو از سويد بن غفله که ايشان فرمودند ... .