دوم: اسماعيليه - از آن روي بدين عنوان ناميده مي شوند كه خود را به محمد بن اسماعيل بن جعفر (صادق) منسوب مي دارند كه به گمان ايشان امام هفتم بود (اسماعيل در زمان پدر وفات يافت) . و از آنجا كه آسمان هفت تاست و زمين هفت طبقه است و هفته هفت روز است، دورة امامت نيز هفت بايد باشد؛ چنانكه در باب عباسيان هم چنين سلسلة هفت تايي ساخته بودند: عباس (عموي پيغمبر) ، عبدالله بن عباس، علي بن عبدالله، محمد بن علي ابراهيم (مشهور به امام) ، سفاح، و هفتمي منصور (خليفة عباسي) .

و طبري مورخ راجع به راونديه (كه شيعيان غالي عباسي بودند) آورده است كه معتقد بودند روح عيسي بن مريم به علي بن ابيطالب (رضي الله عنه) و از او به ائمه منتقل شده تا به ابراهيم امام رسيده. اين گروه اباحي بودند و حتى ناموس خود را از مهمان دريغ نمي داشتند. اسد بن عبدالله (قسري) ايشان را كشت و مصلوب نمود، اما عقيده شان باقي ماند چنانكه ابوجعفر منصور (خليفه عباسي) را مي پرستيدند، و از قبة الخضراء بالا كشيده ازآنجا پايين پريده خود را مي كشتند، و نيز مسلحانه بيرون آمده فرياد مي زندند: «يا أباجعفر أنت أنت» يعني اي منصور تو تويي] يعني تو هماني كه خود داني، تو خدايي! [.

سوم: سبعيه - از دو جهت بدين عنوان ناميده شدند يكي اينكه دور امامت را همچنانكه بيان شد هفت هفت مي دانستند كه هر دوره با هفتمي به پايان مي رسيد و قيامت هر دور همان هفتمي است دوم اينكه تدبير عالم زيرين (يعني دنياي مادي و خاكي) را منوط به هفت سياره (زحل، مشتري، مريخ، زهره، شمس، عطارد، قمر) [1] مي دانستند.

(1) ترتيب مشهور چنين است:

قمر است و عطارد و زهره ... شمس و مريخ و مشتري و زحل. - م.