هشتم: تعليميه - باطنيان را از آن روي «تعليمي» نامند كه اصل مذهبشان بر نفي رأي و نظر و عدم كفايت عقل] محض [است و دعوت به آموزش گرفتن از امام معصوم؛ و اينكه: درك علوم ممكن نيست جز با تعليم.

اكنون اگر كسي بپرسد كه به چه انگيزه اي باطنيان وارد اين بدعت شدند، گوييم: اينان خواستند از دين به در روند پس با جماعتي از مجوسيان ومزدكيان و ثنويان و فلسفه گرايان ملحد مشورت كردند و چاره جويي نمودند كه چگونه از سنگيني فشار اهل دين كه اينان را از بيان عقايد ملحدانه و لامذهبانه خود لال كرده بودند، بكاهند و در برابر اسلام مقاومت نمايند. پس به اين نتيجه رسيدند كه راه شان آنست که عقيده فرقه اي از آنانرا که از همه بي شعورتر و بي درايت تر است، و بيش از همه توان پذيرش مستحيلات و ناممکنها را داراست، وبيش از همه دروغها را پذيراست ـ که آنها را روافض مي گويند ـ را برگزينند و در آن پناه گيرند و با اظهار اندوه بر مصايب آل محمد (صلى الله عليه وسلم) و جور و اهانتي كه بر ايشان گذشته و دوستي شيعيان جلب كنند و به آن بهانه توانند آن پيشينيان را كه ناقل شريعت به مسلمانان بوده اند دشنام دهند. و چون پيشينيان خوار شدند منقولاتشان مورد بي التفاتي و بي توجهي گردد، آن گاه بتدريج مي توان از مسلمانان كساني را فريفت و بيدين ساخت.