و در آن ميان آنكه از همه بيشتر شدت و صلابت داشت ابوسعيد بودكه به سال 286 هـ ظهور كرد و كارش بالا گرفت و بسيار از مسلمانان را بكشت و مسجدها را ويران ساخت و مصحفها سوزانيد و از حاجيان كشتار كرد و براي اصحاب و اتباعش سنتها بنهاد وخبرهاي دروغ و نشدني بداد. چنانكه هنگام جنگ مي گفت: هم اكنون از غيب وعدة نصرت به من رسيد. و هنگاميكه مُرد پرنده اي گچين بر قبرش نشاندند وگفتند: هر گاه اين پرندة گچين بپرد ابوسعيد از گور خويش بيرون آيد و خروج نمايد، و در كنار قبرش اسبي زين كرده و جامه و سلاح حاضر نگه مي داشتند (كه چون از گور بيرون آيد سوار شود) . و معتقد بودند هر كس در كنار قبرش اسبي حاضر باشد سواره محشور شود و هر كه را اسب حاضر نباشد پياده محشور شود. و اصحاب ابوسعيد چون نام او مي شنيدند صلوات مي فرستادند اما بر رسول الله (صلى الله عليه وسلم) صلوات نمي فرستادند و به هر كس كه براي محمد (صلى الله عليه وسلم) صلوات مي فرستاد مي گفتند: نان ابوسعيد مي خوري و بر ابوالقاسم صلوات مي فرستي؟ بعد از او پسرش ابوطاهر به جايش نشست وكارهاي پدر را دنبال كرد و به كعبه تاخت و آنچه نفايس در آنجا بود با حجر الاسود ربود و به ديار خود برد و مردمان را بدين پندار فرا خواند كه ابوطاهر خداست.

هفتم: خرميه - باطنيان را از آن خرّمي خوانند كه مردمان را به لذت جويي و شهوت پرستي خوانند از هرگونه كه باشد، و بار تكليف شرع از گردن بيفكنند، و اين عنوان مزدكيان بوده است كه مباحيان مجوسند و به روزگار قباد سر بر آورده، اعلام اباحة محرمات و محارم نمودند. و باطنيان از جهت مشابهت در نتيجة مذهبشان با مزدكيان (هر چند در مقدمات مخالف يكديگرند) به نام ايشان ناميده شدند.