اينان حيله هايي براي سلطه جويي بر مردم دارند. نخست اينكه بايد تشخيص داده شود كسي قابل فريفتن و تلقين هست يا نه؟ اگر مستعد تبليغ است هرگاه طبعش مايل به پارسايي است وي را به امانت و راستي و ترك شهوت مي خوانند و اگر به هرزگي و عنان گسيختگي گرايش دارد چنين خاطر نشانش مي كنند كه عبادت ابلهي است و پاكدامني حماقت، و زيركي در آن است كه آدم در اين دنياي دو روزه به دنبال لذت برود؛ و به همين ترتيب نزد صاحب هر مذهبي حرفي كه خوشايند و مناسب او باشد گويند. سپس وي را در معتقداتي كه دارد به شك اندازند. و كسي دعوت اينان را مي پذيرد كه يا كم خرد باشد؛ و يا از اولاد خسروان و فرزندان مجوسان باشد كه دولت پيشينيانش با آمدن اسلام برافتاد؛ و يا آدم جاه طلبي باشد كه روزگار براي نيل به مقصود ياريش نكرده و باطنيان بدو وعدة پيروزي مي دهند؛ يا كسي كه مي خواهد از سطح عامه بالاتر رود و به خيال خود به حقايقي دست يابد؛ يا رافضي مذهبي باشد كه آيينش دشنام دادن به صحابه است؛ يا ملحدي فلسفي مشرب و ثنوي مذهب وحيرتزده اي در عقايد كه لذايذ را دوست دارد و تكليف را خوش ندارد.