نيز از وسوسه هاي شيطاني تكرار نيت نماز و تكبيرة الاحرام بستن و باز شكستن است. بعضي وسواسيان هستند كه سوگند به سه طلاق مي خورند كه اين نيت آخري است! در حالي كه شريعت ما سهله و سمحه است وپيغمبر (صلى الله عليه وسلم) و يارانش چنين نمي كردند. از ابوحازم نقل است كه وارد مسجد شد ناگهان شيطان وسوسه اش كرد كه وضو نداري بي وضو نماز مي گزاري؟ گفت:] لعين! [تو اين قدر خير خواه من نبودي!

و چارة اين وسواس آن است كه به آدم وسواسي گفته شود همين قدر كه تو به نماز برخاسته اي نيت است و لفظ لازم نيست، تازه آن را هم گفتي ودرست گفتي؛ اعاده براي چيست؟

از ابن عقيل نقل است كه كسي از او پرسيد من چه كنم؟ وضو مي گيرم، سپس با خود مي انديشم گرفته ام، تكبير مي گويم و با خود ميانديشم كه نگفته ام. ابن عقيل گفت: نماز بر چنين آدمي واجب نيست! چرا كه مجنون است و قلم از مجنون برداشته شده تا به عقل باز آيد.

مؤلف گويد: وسوسه در نيت نماز ناشي از مسأله ندانستن و كم عقلي خواهد بود. پيداست كه اگر كسي في المثل زير پاي عالمي محض احترام بخواهد برخيزد به لفظ نمي گويد كه «زير پاي اين عالم محض احترام به علمش بر مي خيزم ... » بلكه همان برخاستن نيت او را نشان مي دهد. در نماز هم قيام و نيت بلافاصله و باز هم درنفس متصور ميشود و صورت وقوع خارجي مي يابد و مادام كه نيت را فسخ نكرده اگر تكبير را بگويد صحيح عمل كرده و چنان نيست كه لازم باشد نيت و تكبير با هم باشد ... آورده اند كه هيچ كس بيش از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) بر خرده بينان وسواسي سختگير نبود، همچنين ابوبكر و عمر (رضي الله عنهما) بر حال و عاقبت وسواسيان بسيار نگران بودند.