ليكن سخن در فضيلتي مي رود كه همه انبياء را بر امت خود ها متحقق است و تشبّه به آن و اعانت در آن.

سوال: اگر گوئي كه خداي تعالي مي فرمايد"إن اكرمكم عند الله اتقاكم [1] "و از اينجا فهميده مي شود كه افضليت منوط به حالتي است كه فيما بين العبد و بين الله باشد!.

جواب گوئيم كه: تقوي امتثال اوامر و اجتناب مناهي است؛ اوامر و نواهي در حالتي كه فيما بين الله و بين العبد فقط باشد محصور نيست، جهاد از اوامر است و امر معروف و نهي منكر از اوامر است و تعلّم علم از اوامر است، بسا اوقات كه ذكر نفل و صلاة نفل و صدقه ي نفل مفضول باشد به كثيري از جهاد ومشغول شدن به امر لشكر و مانند آن

هر سخن وقتي وهر نكته مكاني دارد.

و در حديث شريف آمده عن عبدالله بن عمر ان رسول الله صلي الله عليه وسلم مرّ بمجلسين في مسجده فقال: كلاهما علي خير واحدهما افضل من صاحبه اما هؤلاء فيدعون الله ويرغبون اليه فان شاء اعطاهم وان شاء منعهم واما هؤلاء فيتعلّمون الفقه او العلم ويعلّمون الجاهل فهم افضل وانما بعثتُ معلما ثم جلس فيهم، رواه الدارمي [2] .

و تفضيل عالم بر عابد امر مقرر است در دين، آري از اين آيه بعد ملاحظه ي سباق و شان نزول فهميده مي شود كه جمال رائع و نسب بارع و مانند آن در اكرميت دخل ندارد و همين است حاصل اين مقاله ي ما.

مقدمه رابعه، تعيّن صفاتي كه نبي را از جهت نبوت حاصل شده.

(1) - سوره ي حجرات، آيه: 13.