اما اتصاف حضرت صديق به صفت صفاي قلب آن را در عرف زمان ما طريقت گويند در كشف المحجوب مذكور است كه شيخ جنيد بغدادي گفته است: اشرف كلمةٍ في التوحيد قول ابي بكر الصديق سبحان من لم يجعل لخلقه سبيلًا الا بالعجز عن معرفته [1] .

و صاحب كشف المحجوب [2] در مدح صديق اكبر كلمه دارد ان الصفا صفة الصديق ان اردت صوفيًا علي التحقيق از آنچه صفا را اصلي هست و فرعي اصلش انقطاع دل است از اغيار و فرعش خلو دل است از دنياء غدار و اين هر دو صفت صديق اكبر است پس امام اهل اين طريقه اوست انتهي كلامه [3] .

بعد از آن براي صفت اول شاهدي ذكر كرد و آن خطبهء او الا من كان يعبد محمدًا فاِنّ محمدًا قدمات الي آخرها و براي صفت ديگر شاهدي و آن قصه ما خلفت لعيالك؟ قال: الله ورسوله [4] .

در احياء آورده قال الصديق: من ذاق خالص محبة الله يشغله ذلك من طلب الدنيا واوحشه عن جميع البشر و اين غايت تحقيق است در لوازم محبت خاصه [5] .

(1) - کشف المحجوب، . در اينجا مراد از عجز، عجز در معرفت ذات است و مطلق عجز مقصود نمي باشد؛ چرا که علماني ها و سيکولر ها را نيز شامل مي شود.

(2) - صاحب کشف المحجوب علي هجويري معروف به داتا گنج بخش است، قبر او در شهر لاهور و مشهور به داتا دربار مي باشد.

(3) - کشف المحجوب،

(5) - احياء علوم الدين،