دوم آنكه نزديك به صد و پنجاه حديث از مرويات او در دست محدثين باقيمانده است و اين معني نسبت صحبت دائمه ي حضرت صديق و كثرت حضور او در مشاهد خير قليل است به بسياري ليكن دو سه سبب از كثرت روايت باز داشت.

سببي كه راجع به حال حضرت صديق است و آن آنست كه وي رضي الله عنه بعد آنحضرت صلي الله عليه وسلم دو سال و چند ماه در قيد حيات بود و مشغول ماند به قتال مرتدين و مانعان زكات باز به تجهيز جيوش براي جهاد فارس و روم اگر اين را شاهدي صريح ميخواهي تأمل كن در حال جمعي از فضلاء صحابه كه آنحضرت صلي الله عليه وسلم تنويه شأن ايشان به اعلميت فرموده چون مدت دراز باقي نماندند از ايشان روايت حديث چنداني در دست محدثين نماند مثل معاذ بن جبل - رضي الله عنه - .

ديگر سببي حاصل در سامعان حديث از وي و آن آنست كه حاضران مجلس حضرت صديق غالبًا صحابه بودند و محتاج نشدند در بسياري از احاديث به توسيط وي؛ بلكه اكثر آن احاديث از زبان آنحضرت صلي الله عليه وسلم شنيده بودند و هنوز مخضرمين [1]

(1) - مخضرم در اصطلاح محدثين به آن شخصي گفته مي شود که زمانه ي رسول خدا را درک نموده باشد اما به دلائلي نتوانسته آن حضرت را ملاقات نمايد و مشافهة از ايشان حديث بشنود، و مخضرم در اصطلاح شعراء به آن شاعري گفته مي شود که زمانه جاهليت و زمانه ي اسلام را درک نموده باشد.

در اينجا مراد اصطلاح محدثين است که شخص مخضرم به احتمال قوي حديث را از صحابه پيامبر شنيده و نقل مي کند.