در ذيل اين نكته بايد دانست كه امرِ دواعي مشابهت تمام دارد به امر رؤيا؛ هر دو امر فيضي است نازل از احياز شاهقه (مکان هاي مرتفع) ليكن رؤيا نزديك تعطيل حواس نمودار ميگردد و داعيه با وجود استقلال حواس بر روي كار مي آيد و در رؤيا مطرح شعاع بالاصالة عقل ميباشد و در دواعي مطرح آن قلب چنانكه در رؤيا اضغاث احلام و تشبّح اخلاق و اعمال بصور مثاليه با فيض نازل از ملك رؤيا مشتبه مي شود و حل اشتباه متعذر مي گردد همچنان در دواعي داعيه منبجسه از طبيعت نفس و از عادات و مألوفات و داعيهء متولده در ميان نور ايمان و طبيعت قلب نزديك انقياد آن نكته كه از شرع تلقي نموده با داعيهء نازله از منبع صدق و حق مشتبه مي شود و حل اشتباه متعذر ميگردد چون بعون الله عز وجل اشتباه منقطع شد و حق از باطل ممتاز گشت آن داعيه و آن رؤيا قابل اعتماد مي باشد ولكن دون ذلك خرط القتاد [1] .

(1) - خرط القتاد به معناي دست ماليدن درخت خاردار، يعني اين کار متعذر است.