دو پهلوانان غنيم خودها را كشتند و بسبب قتل آنها كسر عظيمي در لشكر كسري افتاد.

گويند قعقاع سي دفعه در اين روز بر لشكر كفار حمله آورد و هر دفعه كاري كرد.

در اين وقت دانايان لشكر اسلام شتران را جِلال واسع پوشانيده بر شكل مهيب نمودار كردند آنچه فيول عجم ديروز با خيول عرب كرده بودند امروز جمال عرب با فراس فرس بعمل آوردند چون هنگام نصف النهار در رسيد هر دو فريق ساعتي مشغول استراحت شدند بعد از نماز پيشين نار حرب مشتعل شد گويند سعد بن ابي وقاص ابومحجن را بواسطهء شرب خمر محبوس ساخته بود [1] ؛

(1) - داستان شراب نوشيدن ابو محجن را واقدي نقل کرده است و غالبا شاه ولي الله دهلوي رحمه الله و بقيه ي مؤرخين نيز اين داستان را حسب روايت واقدي بيان نموده اند، اما محدثين واقدي را غير محتاط قرار داده اند.

اصل واقعه طوري که حافظ ابن اثير در الکامل روايت کرده از اين قرار است که ابو محجن در ميدان نبرد اين اشعار را بطور رجز مي خواند:

إذا متُّ فادفنني إلي جنب کرامة تروّي عظامي بعد موتي عروقَها ولا تدفنني في الفلاة فإنني أخاف إذا ما متُّ أن لا اذوقها

ترجمه ي ابيات: چون وفات يافتم مرا در کنار تاک انگور دفن کنيد تا که استخوانهاي من بعد از مرگ از ريشه هاي آن سيراب شود، و من را در بيابان دفن نکنيد؛ چرا که من مي ترسم آنگاه که مردم هرگز از آن (انگور و ريشه ي آن) نچشم.

سعد ابن اي وقاص - رضي الله عنه - که قومانده عمومي لشکر را به عهده داشت مطلع شد که ابو محجن در ميدان جنگ اين اشعار را خوانده است. سعد - رضي الله عنه - دستور داد ابو محجن را زنداني نمايند؛ زيرا خواندن چنين ابياتي را و لو بطور رجز در صحنه ي جنگ با مشرکين بعيد از روح جهاد و مجاهدت اصحاب رسول خدا صلي الله عليه وسلم مي دانست.

اما روايت شراب نوشي ابو محجن به دلائل زيادي صحيح نمي باشد، از آنجمله: اگر ابو محجن شراب نوشيده بود اجراي حد بر او کار مشکلي نبود و نه هم زمان زيادي در بر مي گرفت و کافي بود در چند لحظه چهل ضربه شلاق بر او بزنند و مسلمانان را در شرائط حساس جنگي از وجود مبارز شجاعي چون ابو محجن محروم نکنند.

ظاهرا اين طور دانسته مي شود که سعد ابن ابي وقاص - رضي الله عنه - مي خواسته در اين باره تحقيق نمايد؛ لحاظا ابو محجن را توقيف کرد تا تصاميم لازمه را اتخاذ نمايد.

و چون سعد شجاعت و غيرت ابو محجن را ديد او را به طريق آبرومندانه رها نمود.