خداي تعالي در اين آيت افاده مي فرمايد كه صحابه بر يك طبقه نيستند بلكه بعض ايشان افضل اند از بعض و مناط فضل جهاد است في سبيل الله با نفس خويش يعني مباشرت قتال كفار، و به اموال خويش يعني به انفاق في سبيل الله از اين آيت واضح گشت كه مجاهدان با نفس خويش و با اموال خويش سر دفتر امت اند و از طبقه علياي امت و ايشان افضل اند از غير خود باز در احاديث مشهوره كه تكليف به آن قائم است و عذري بعد ثبوت آنها باقي نمي ماند ثابت شد كه همه اين بندگان در جميع مشاهد خير در ركاب سعادت آنحضرت صلي الله عليه وسلم حاضر بودند الا لعذر في بعض الاوقات و از جمعي مباشرت قتال بيشتر به وقوع آمد و از بعض ديگر انفاق زياده تر به ظهور انجاميد و از جمعي هر دو به وجه كمال متحقق گشت قال الله تعالي:"مََن يُهَاجِرْ فِي سَبِيلِ اللّهِ يَجِدْ فِي الأَرْضِ مُرَاغَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلى اللّهِ وَكَانَ اللّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا [1] "

(1) - سوره نساء، آيه: 100.