يعني عمارت مسجد حرام عملي است از اعمال صالحه و شرط قبول عمل صالح ايمان است به خدا و به روز آخر و اقامت صلوة و ايتاء زكوة و يك جهت و يك روي بودن در خشيت حق جل وعلا، و چون در كفار قريش اين صفات مفقود است اعمال ايشان حبط شد وكاَن لم يكن ماند پس اين جماعه را به صورت آن اعمال فضيلتي حاصل نشد تا چه رسد به مهاجران؟ باز مي فرمايد كه اگر به فرض آن اعمال را تحققي ميبود و نابود نمي گشت سنجيدن آن به مقابلهء هجرت و جهاد خطا است"لا يستوون عند الله"بعد از آن تسجيل و تأكيد اين مينمايد كه"الذين آمنوا وهاجروا وجاهدوا"آنانكه ايمان آوردند و هجرت كردند و جهاد في سبيل الله به اموال و انفس خويش بجا آوردند و بزرگتر اند به اعتبار درجه نزديك خداي تعالي يعني از عمارت مسجد حرام و سقايت حاج و سائر اعمال ايشان اند به مطلب رسندگان بشارت مي دهد ايشان را پروردگار ايشان به بخشايشي از جانب خود به خشنودي و به بهشتها كه ايشان را باشد آنجا نعيم دايم جاويدان آنجا هميشه هر آينه خداي تعالي نزديك اوست اجر بزرگ يعني به دست اوست هر كرا خواهد عطا فرمايد و بر هر عملي كه خواهد ميدهد. از اين آيت فضيلت مهاجران و مجاهدان معلوم شد و زيادت آن عمل از سائر اعمال خير و مآل حال اين جماعه اصرح ما يكون به ظهور پيوست وهو المقصود.