فقير گويد: اين آيت در غزوه تبوك نازل شد كه خداي تعالي به رحمت باز گشت يعني تعطف و مهرباني زياده از آنچه سابق بود انعام فرمود به پيغامبر صلي الله عليه وسلم و مهاجران و انصار كه پيروي او كردند در وقت تنگدستي بعد از آنكه نزديك بود كه كج شود دل جماعه از ايشان از جهت كمال شدت حال يعني با وجود آنكه يك طائفه از ايشان ضعف صبر داشتند رحمت نمود بر همهء ايشان هر آئينه خداي در حق ايشان مهربان است. در اين آيت فضيلت عظيمه است حاضران تبوك را به چند وجه:

يكي آنكه ايشان را با پيغامبر در يك نسق جمع فرمود.

دوم آنكه نص نمود به رجوع خود به رحمت بر ايشان.

سوم آنكه صبور و ناصبور از آنجماعه همه صاحب فضل اند والله اعلم بالصواب.