فقير گويد عفي عنه: خداي تعالي تباين مراتب كفر و ايمان بيان مي كند در قال و حال و مآل آن يك فريق را وصف مي فرمايد كه قرآن را اساطير الاولين گفتند و تشبيه ميدهد به اقوام انبياء ماضين عليهم السلام كه به سبب كفر به انواع عقوبات مبتلا شدند و خزي آخرت اثبات مينمايد و آن مخاطبات عنيفه كه در وقت قبض ارواح از ملائكه شنوند ذكر مي فرمايد و آن فريق ديگررا مي ستايد كه در حق قرآن انزل الله خيرًا گفتند و ايشان را حسنه دنيا كه عبارت از نصر و غلبه بر امم عالم است و خلافت و تسلط بر همه و حسنه آخرت كه عبارت از ثواب عظيم و جنات عدن است اثبات مي كند و مخاطبات لطف كه در وقت قبض ارواح از ملائكه شنوند ذكر مي فرمايد:

وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَلَأَجْرُ الْآَخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ { 41 } الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ [1] .

فقير گويد عفي عنه: خداي تعالي مي فرمايد آنانكه هجرت كردند در راه خدا به طلب مرضاة او بعد از آنكه مظلوم شدند البته جاي خواهيم داد ايشان را به دنيا در حالت حسنه كه عبارت از غلبه بر سائر امم است و بدست آوردن غنائم كثيره و بودن به فراغ خاطر هر جا كه خواهند هر آئينه اجر آخرت بزرگتر است اگر ميدنستند به كشادگي پيشاني مي كردند.

(1) - سوره نحل، آيه 41- 42.