همچنان مصلحتي ملّيه (ديني و به نفه همه ملّت) در ضمن جهاد موجود است و آن آنست كه حكمت الهيه مقتضي ظهور ملت حقه بر دست رسل و نواب ايشان است در هر زماني، و كفار هميشه گزنده انامل خود بر غلبه ملت و ساينده دندان خود بر شوكت موحدان مي باشند پس اگر موحدين را بمنزله جوارح خود ساخته دفع شر كفار نه كنيم عبادت خانه ها در هر ملتي خراب مي شود و رواج ذكر خداي تعالي و تقرب بجناب او معدوم مي گردد ولينصرَنَّ اللهُ من ينصرهُ اشاره است بشرط كسي كه او را كالجارحه مي سازند و بر دست وي نصرت دين ظاهر مي كنند يعني تا شخص بجان و دل كمر همت به اعلاي كلمه الله نه بندد مستوجب آن نيست كه نصرتش دهند و کالجارحه اش سازند و نائب پيغامبر در حمل داعيه و جهاد و اعلاي دين گردانند.

هزار نكتهء باريك تر از مو اينجاست ... نه هر كه سر بتراشد قلندري داند

قوله تعالي:"الّذين إن مكنهم"بدل است از لِلّذين يقاتلونَ والّذين اُخرجوا من ديارهم و معني إن مكّنهم، إن مكنّا بعضهم مثل آنكه گويند بنو عباس خليفه شدند و بنو تميم دولتمند گشتند؛ زيرا كه تمكين كلّ مهاجرين بل كل جم غفير مستحيل عادي است و ذهن به آن سبقت نمي كند صد جا در حديث خوانده باشي قالت الأنصار كذا وفعل بنو تميم كذا، و مراد زعماي ايشان مي باشند نه كل فرد فرد.