فقير گويد: اين آيت امر است به هجرت از دار كفر و وعد است به بهشت آنان را كه شكيبائي ورزيدند بر مشاق هجرت و جهاد و غيرهما بر خدا توكل كردند و تشجيع است مؤمنان را بر هجرت و ترك اسباب معاش كه هر يكي در وطن خود مهيا داشت به تذكر حال دواب كه ذخيره نهادن و زراعت كردن و تجارت نمودن شأن ايشان نيست معهذا خداي تعالي هر يكي را روزي مي رساند.
باز فقير گويد: به نقل متواتر ثابت شد به وجهيكه شك را در آن مدخل نيست كه جماعه از سُباق مؤمنين هجرت كردند و بر مشاق هجرت و جهاد صبر نمودند و اسباب معاش كه در مكه ميسر داشتند به طلب رضاي الهي ترك نمودند و انواع اعمال خير از ايشان به ظهور انجاميد پس وعد غرف كه اعلي درجات است در بهشت براي ايشان مقرر باشد وهو المقصود.