فقير گويد: خداي تعالي در سورهء مؤمن ذكر مي فرمايد قصهء مؤمن آل فرعون كه داعيه جدال براي حضرت موسي عليه الصلوة والسلام در قلب او ريختند و عزيمه اعلاء كلمة الله والزام حجة الله بر عقل او فرود آوردند تا دستور باشد صديقين و محدَّثين [1] امت مرحومه را و از اينجا دانندهء خبير بشناسد كه خداي تعالي در وقت هر پيغامبري كسي را مانند مؤمن آل فرعون داعيه جدال براي رسل الله و اعلاء كلمة الله در دل مي ريزند و آن جماعه بهترين امت مي باشند و آنچه در آيات سابقه گفته شد"الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آَمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا [2] ".

و آنچه بعد اين قصه گفته ميشود"اِنا لننصر رسلنا والذين آمنوا [3] "همه برين جماعه شريفه منطبق است.

باز فقير گويد: جمعي از سباق مؤمنين از مهاجرين اولين بالقطع معلوم شد كه به همين اسلوب جدال كفار ميكردند و نصرت دين بر دست ايشان واقع شد پس مطمح اين اشارات ايشان اند و مصداق اين بشارات ايشان وهو المقصود.

(1) - جمع محدّث شخصي را گويند که به او الهام شود.

(2) - سوره غافر، آيه 7.

(3) - سوره غافر، آيه 51.