يكسان بود چون رَجُلٌ طُوّاال وامْرَئةٌ طُوّاالٌ.

فصل:

اسم مفعول از فعل ثلاثى مجرد بر وزن مَفْعُولٌ آيد چون مَضْرُوبٌ

مَضْرُوباانِ مَضْرُوبُونَ مَضْرُوبَةٌ مَضرُوبَتاانِ مَضْرُوبااتٌ و مَضارِبُ.

فصل:

اسم فاعل از فعل ثلاثى مزيد فيه و فعل رباعى مجرّد و مزيدٌ فيه

چون فعل مستقبل معلوم آن باب باشد چنانچه ميم مضمومه به جاى

حرف استقبال نهاده شود و ماقبل حرف آخر مكسور گردد(اگر مكسور

نباشد)چون مُكْرِمٌ و مُنْطَلِقٌ و مُسْتَخْرِجٌ و مُدَحْرِجٌ و مُتَدَحْرِجٌ و مجموع

اينها دانسته مى شود ـ اِنْ شاء الله تعاالى.

فصل:

اسم مفعول از ثلاثى مزيد فيه و رباعى مجرد و مزيد فيه چون فعل

مستقبل مجهول آن باب باشد چنانكه ميم مضمومه به جاى حرف

استقبال نهاده شود و ماقبل حرف آخر مفتوح گردد (اگر مفتوح نباشد)

چون مُكْرَمٌ و مُنْطَلَقٌ و مُدَحْرَجٌ و مُتَدَحْرَجٌ و مجموع اينها دانسته مى شود

ـ اِنْ شاء الله تعاالى.

فصل:

بدانكه معتلّ الفاء از باب فَعَلَ يَفْعُلُ نيامده است در لغت فصيحه.