حذف واو. وياء در مخاطبه مؤنّث بيفتد زيرا كه التقاىِ ساكنين لازم

مى آيد و كسره دلالت مى كند بر حذف ياء. و در جمع مؤنّث الف

درآورند تا فاصله شود ميانه نون و ضمير و نون تأكيد ثقيله.

بدانكه به هر جا كه نون ثقيله درآيد نون خفيفه نيز درآيد الّا در

تثنيه مذكّر و مؤنّث و جمع مؤنّث چون اُطْلُبَنْ اُطْلُبُنْ اُطْلُبِنْ و لاا تَطْلُبَنْ

لاا تَطْلُبُنْ لاا تَطْلُبِنْ.

فصل:

اسم فاعل از ثلاثى مجرد بر وزن فاعل آيد چون: طالِبٌ طاالِباان،

طاالِبونَ طَلَبَةٌ و طُلَّابٌ و طُلَّبٌ طاالِبةٌ طاالِبَتاانِ طاالِبااتٌ و طَاالِبُ. و گاه

باشد كه بر وزن فعيلٌ آيد چون شَرُفَ يَشْرُفُ فهو شَريفٌ. و بر وزن فَعَلٌ

آيد چون حَسُنَ يَحْسُنُ فَهُوَ حَسَنٌ. و بر وزن فَعالٌ و فَعِلٌ و فَعْلٌ و فَعُولٌ و

فُعاالٌ نيز آيد چون جَباانٌ و خَشِنٌ و صَعبٌ و ذَلُولٌ و شُجااعٌ. و هرچه بر

اين اوزان آيد آن را صفت مشبّهه خوانند.

فصل:

بدانكه صيغه فعّال، مبالغه را بُوَد در فاعِل چون رَجُلٌ ضَرّابٌ و امْرَئةٌ

ضَرّابٌ مذكّر و مؤنّث يكسان بود و فَعُولٌ نيز مبالغه را بود چون رَجُلٌ

طَلُوبٌ و امْرَئةٌ طَلُوبٌ و گاه باشد كه تاء را زياد كنند براى زيادتى

مبالغه چون رَجُلٌ عَلّامَةٌ و امْرَئةٌ عَلّامَةٌ و رَجُلٌ فَرُوقةٌ و امْرَئةٌ فَروقَةٌ و

مِفْعاالٌ و مِفْعيلٌ و فِعّيلٌ نيز مبالغه را بود مذكّر و مؤنّث در آنها يكسان

بود چون رَجُلٌ مِفْضالٌ و امْرَئةٌ مِفْضالٌ و رَجُلٌ مِنْطيقٌ و امْرَئةٌ منطيقٌ و

رَجُلٌ شِرّيرٌ و امْرَئةٌ شِرّيرٌ و فُعّالٌ نيز مبالغه را بود مذكّر و مؤنّث در آن