اصل بيعَ بُيِعَ بود كسره بر ياء ثقيل بود به ماقبل دادند بعد از سلب

حركت ماقبل بيعَ شد و در بِعْنَ تا آخر ياء به التقاىِ ساكنين بيفتاد و

صورت معلوم و مجهول و امر يكسان بود و در اصل مختلف، اصل بِعْنَ

معلوم بَيَعْنَ و اصل بِعْنَ مجهول بُيِعْنَ و اصل بِعْنَ امر اِبْيِعْنَ بوده است.

مستقبل مجهول: يُبااعُ يُبااعاانِ يُبااعُونَ تا آخر، و در يُبَعْنَ و تُبَعْنَ الف

به التقاىِ ساكنين بيفتاد بر قياس يُقال.

اجوف ااوى از باب فَعِلَ يَفْعَلُ «الخَوْف: ترسيدن» .

ماضى معلوم: خاافَ خاافاا خاافُوا خاافَتْ خاافَتاا خِفْنَ تا آخر. اصل

خااف خَوِفَ بود واو حرف علّه متحرك ماقبلش مفتوح قلب به الف

كردند خاافَ شد و همچنين است حال تا خِفْنَ. و اصل خِفْنَ خَوِفْنَ بود

كسره بر واو ثقيل بود به ماقبل دادند بعد از سلب حركت ماقبل واو به

التقاىِ ساكنين بيفتاد خِفْنَ شد و در اين موضع بناء باب را رعايت

كردند كه اصلش فَعِلَ است نه دلالت بر محذوف چنانكه در قُلْنَ

كردند.

مستقبل معلوم: يَخاافُ يَخاافاانِ يَخاافُونَ تا آخر. اصل يَخاافُ يَخْوَفُ

بود واو حرف علّه متحرك، ما قبلش حرف صحيح و ساكن، فتحه واو

را به ماقبل دادند واو در موضع حركتِ ماقبل مفتوح را قلب به الف كردند

يَخاافُ شد.

ماضى مجهول: خِيفَ مِنْهُ خِيفَ مِنْهُماا خِيفَ مِنْهُمْ خِيفَ مِنْهاا

خِيفَ مِنْهُماا خِيفَ مِنْهُنَّ خِيفَ مِنْكَ خِيفَ مِنْكُماا خيفَ مِنْكُمْ خيفَ

مِنْكِ خيفَ مِنْكُماا خيفَ مِنْكُنَّ خيفَ مِنّى خيف مِنّا. اصل خيفَ

خُوِفَ بود كسره بر واو ثقيل بود به ماقبل دادند بعد از سلب حركت