را، آن سه كه مذكّر را بود: لَا تَضْرِبْ، لَا تَضْرِبَا، لَا تَضْرِبُوا، و آن

سه كه مؤنّث را بود: لَا تَضْرِبِى، لَا تَضْرِبَا، لَا تَضْرِبْنَ، و آن دو كه

حكايت نفس متكلّم را بود: لَا أضْرِبْ، لَا نَضْرِبْ.

و از جحد نيز چهارده وجه بازمى گردد: شش مغايب را بود و شش

مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را بود:

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لَمْ يَضْرِبْ،

لَمْ يَضْرِبَا، لَمْ يَضْرِبُوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لَمْ تَضْرِبْ، لَمْ

تَضْرِبَا، لَمْ يَضْرِبْنَ، و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود و

سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لَمْ تَضْرِبْ، لَمْ تَضْرِبَا، لَمْ

تَضْرِبُوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لَمْ تَضْرِبِى، لَمْ تَضْرِبَا، لَمْ

تَضْرِبْنَ، و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لَمْ أَضْرِبْ، لَمْ

نَضْرِبْ.

و از نفى نيز چهارده وجه باز مى گردد: شش مغايب را بود و شش

مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را بود:

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لَا يَضْرِبُ،

لَا يَضْرِبَانِ، لَا يَضْرِبُونَ، و آن سه كه مؤنّث را بود: لَا تَضْرِبُ،

لَا تَضْرِبَانِ، لَا يَضْرِبْنَ، و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود

و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لَا تَضْرِبُ، لَا تَضْرِبَانِ،

لَا تَضْرِبُونَ، و آن سه كه مؤنّث را بود: لَا تَضْرِبِينَ، لَا تَضْرِبَانِ،

لَا تَضْرِبْنَ، و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لَا أضْرِبُ،

لَا نَضْرِبُ.

و از استفهام نيز چهارده وجه باز مى گردد: شش مغايب را بود و

شش مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را