يَضْرِبْنَ، و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث

را، آن سه كه مذكّر را بود: تَضْرِبُ، تَضْرِبَانِ، تَضْرِبُونَ و آن سه كه

مؤنّث را بود: تَضْرِبينَ، تَضْرِبَانِ، تَضْرِبْنَ، و آن دو كه حكايت نفس

متكلّم را بود: أضْرِبُ، نَضْرِبُ.

واز اسم فاعل شش وجه باز مى گردد: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث

را، آن سه كه مذكّر را بود: ضَارِبٌ، ضَارِبَانِ، ضَارِبُونَ، وآن سه كه

مؤنّث را بود: ضَارِبَةٌ، ضَارِبَتانِ، ضَارِبَاتٌ.

و از اسم مفعول نيز شش وجه باز مى گردد: سه مذكّر را بود و سه

مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: مَضْرُوبٌ، مَضْرُوبَانِ، مَضْرُوبُونَ، و

آن سه كه مؤنّث را بود: مَضْرُوبَةٌ، مَضْرُوبَتَانِ، مَضْرُوبَاتٌ.

و از فعل امر نيز چهارده وجه باز مى گردد: شش مغايب را بود و

شش مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را

بود: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لِيَضْرِبْ،

لِيَضْرِبَا، لِيَضْرِبُوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لِتَضْرِبْ، لِتَضْرِبَا،

لِيَضْرِبْنَ، و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود وسه مؤنّث

را، آن سه كه مذكر را بود: اِضْرِبْ، اِضْرِبا، اضْرِبُوا، و آن سه كه

مؤنّث را بود: اِضْرِبِى، اِضْرِبَا، اِضْرِبْنَ، و آن دو كه حكايت نفس

متكلّم را بود: لِأَضْرِبْ، لِنَضْرِبْ.

و از نهى نيز چهارده وجه باز مى گردد: شش مغايب را بود و شش

مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را بود:

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لَا يَضْرِبْ،

لَا يَضْرِبَا، لَا يَضْرِبُوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لَا تَضْرِبْ، لَا تَضْرِبَا،

لَا يَضْرِبْنَ. و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث