لهذا از براى رفع اشتباه، ميمى را به او ملحق كرديم ضَرَبْتُوْم شد.

التقاىِ ساكنَيْن شد ميان واو وميم، خواستيم كه واو را حذف كنيم،

علامت جمع بود، خواستيم كه ميم را حذف كنيم، خلاف مقصود

حاصل مى شد. چون مايَدُلُّ على الواو كه ضمّه باشد در كلام بود، لهذا

واو را حذف كرديم، ضَرَبْتُمْ شد بر وزن فَعَلْتُمْ، ضاد فاء الفعل، راء

عين الفعل، باء لام الفعل، و تاء و ميم علامت جمع مذكّر مخاطب و

هم ضمير فاعل است. و ضمير منفصلش، اَنْتُمْ است.

وآن سه كه مؤنّث را بود: ضَرَبْتِ، ضَرَبْتُما، ضَرَبْتُنَّ.

ضَرَبْتِ: يعنى زدى تو يك زن حاضره در زمان گذشته. صيغه مفرده

مؤنّث حاضره است از فعل ماضى، صحيح و ثلاثى و مجرد و معلوم.

ضَرَبْتِ در اصل ضَرَبَ بود (مفرد مذكّر غايب بود) خواستيم مفرده

مؤنّث حاضره بنا كنيم، تاىِ مكسوره را كه علامت مفرده حاضره مؤنّث

بود در آخرش درآورديم و ماقبل تاء را به جهت شدّتِ اِتّصال ضمير به

فعل، ساكن كرديم ضَرَبْتِ شد بر وزن فَعَلْتِ. ضاد فاء الفعل، راء

عين الفعل، باء لام الفعل و تاىِ مكسوره علامت مفرده مخاطبه مؤنّث و

هم ضمير فاعل است و ضمير منفصلش اَنْتِ است.

ضَرَبْتُما: يعنى بزديد شما دو زنان حاضره در زمان گذشته. صيغه

تثنيه مؤنث حاضره است از فعل ماضى صحيح و ثلاثى و مجرد و

معلوم.

ضَرَبْتُما در اصل ضَرَبْتِ بود (مفرد بود) خواستيم تثنيه بنا كنيم