الفعل وتُنَّ علامت جمع مخاطبه مؤنّث و هم ضمير فاعل است و ضمير

منفصلش اَنْتُنَّ است.

و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: ضَرَبْتُ، ضَرَبْنا.

ضَرَبْتُ: يعنى بزدم من يك مرد يا يك زن در زمان گذشته. صيغه

متكلّم وحده است از فعل ماضى صحيح و ثلاثى و مجرد و معلوم.

ضَرَبْتُ در اصل ضَرَبَ بود (مفرد مذكّر غايب بود) خواستيم متكلّم

وحده بنا كنيم، تاء مضمومه كه علامت متكلّم وحده بود در آخرش

درآورديم و لام الفعل را از براى شدّت اتّصال ضمير به فعل، ساكن

كرديم ضَرَبْتُ شد بر وزن فَعَلْتُ. ضاد فاء الفعل، راء عين الفعل، باء

لام الفعل، و تاى مضمومه علامت متكلّم وحده و هم ضمير فاعل است

و ضمير منفصلش، اَنَا است.

ضَرَبْنَا: يعنى بزديم ما دو مردان يا دو زنان يا گروه مردان يا گروه

زنان در زمان گذشته. صيغه متكلّم مع الغير است از فعل ماضى صحيح

و ثلاثى و مجرد و معلوم.

ضَرَبْنَا در اصل ضَرَبَ بود (مفرد مغايب مذكّر بود) خواستيم متكلّم

مع الغير بنا كنيم «نا» كه علامت متكلّم مع الغير و هم ضمير فاعل

بود، در آخرش در آورديم و لام الفعل را از براى شدّت اِتّصال ضمير به

فعل، ساكن كرديم ضَرَبْنَا شد بر وزن فَعَلْنَا، ضاد فاء الفعل، راء

عين الفعل، باء لام الفعل، نَا علامت متكلّم مع الغير و هم ضمير

فاعل است و ضمير منفصلش، نَحْنُ است.