اَضْرِبُ در اصل ضَرَبَ بود (مفرد مذكّر غايب بود از فعل ماضى)

خواستيم متكلّم وحده بنا كنيم از فعل مستقبل، همزه مفتوحه كه حرف

استقبال و علامت متكلّم وحده بود در اولش درآورديم و فاء الفعل را

ساكن وعين الفعل را مكسور و لام الفعل را مضموم كرديم، اَضْرِبُ

شد بر وزن اَفْعِلُ ضاد فاء الفعل، راء عين الفعل، باء لام الفعل، و

ضمير منفصلش، اَنَا است كه در وى مستتر است به استتار واجبى،

محلًّا مرفوع است تا فاعلش بوده باشد.

نَضْرِبُ: يعنى مى زنيم ما دو مردان يا دو زنان يا گروه مردان يا

گروه زنان در زمان آينده. صيغه متكلّم مع الغير است از فعل مضارع،

صحيح و ثلاثى و مجرّد و معلوم.

نَضْرِبُ در اصل ضَرَبَ بود (مفرد مذكّر غايب بود از فعل ماضى)

خواستيم كه متكلّم مع الغير بنا كنيم از فعل مضارع، نون كه علامت

استقبال و متكلّم مع الغير بود در اولش درآورديم و فاء الفعل را ساكن و

عين الفعل را كسره ولام الفعل را ضمه داديم نَضْرِبُ شد بر وزن

نَفْعِلُ. نون، حرف استقبال و علامت متكلّم مع الغير و ضاد، فاء

الفعل راء، عين الفعل باء، لام الفعل و نَحْنُ در او مستتر است به

استتار واجبى، محلًّا مرفوع است تا فاعلش بوده باشد.

[اسم فاعل]

و از اسم فاعل شش وجه بازمى گردد: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث

را.