الف كه علامت تثنيه و ضمير فاعل است، قبل از ياء درآورديم،

التقاى ساكنين شد ميان ياء والف، ياء به التقاى ساكنين بيفتاد

تَضْرِبَانَ شد، فتحه نون را بدل به كسره كرديم تَضْرِبَانِ شد بر وزن

تَفْعِلانِ. ضاد فاء الفعل، راء عين الفعل، باء لام الفعل، و ضمير

منفصلش اَنْتُماست.

تَضْرِبْنَ: يعنى مى زنيد شما گروه زنان حاضره در زمان آينده. صيغه

جمع مؤنّث حاضره است از فعل مضارع، صحيح و ثلاثى و مجرد و

معلوم.

تَضْرِبْنَ در اصل تَضْرِبِينَ بود (واحد بود) خواستيم جمع بنا كنيم،

نون كه علامت جمع مؤنّث و ضمير فاعل بود در آخرش درآورديم

تَضْرِبينَنَ شد، اجتماع نُونَيْن شد نون اوّل، نون اعراب و نون ثانى،

نون بنا، اجتماع اعراب و بنا در كلمه واحده جايز نبود، لهذا نون

اعرابى را حذف كرديم تَضْرِبِينَ شد، مشتبه شد به مفرد خودش از براى

رفع اشتباه، ياء را حذف كرديم و لام الفعل را ساكن كرديم تَضْرِبْنَ

شد بر وزن تَفْعِلْنَ، ضاد فاء الفعل، راء عين الفعل، باء لام الفعل.

نون علامت جمع مؤنّث و هَم ضمير فاعل است، و ضمير منفصلش،

اَنْتُنَّ است.

و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: اَضْرِبُ، نَضْرِبُ.

أضْرِبُ: يعنى مى زنم من يك مرد يا يك زن در زمان آينده. صيغه

متكلّم وحده است از فعل مضارع، صحيح و ثلاثى و مجرّد و معلوم.