نَحْنُ در او مستتر است به استتار جايزى، محلًّا مرفوع است تا فاعلش

بوده باشد.

واو [ضاربان] يك لفظ است به جاى سه معنى، چنانكه گويى:

هُما ضارِبانِ يعنى ايشانند دو مردان زننده، و اَنْتُمَا ضَارِبَانِ يعنى

شماييد دو مردانِ زننده، ونَحْنُ ضارِبانِ يعنى ماييم دو مردانِ زننده.

ضَارِبُونَ: يعنى گروه مردان زننده. صيغه جمع مذكّر است از اسم

فاعل، صحيح و مجرّد و معلوم.

ضارِبُونَ در اصل ضارب بود (مفرد بود) خواستيم كه جمع بنا كنيم

چون به جمع رسيديم ديديم سه بار يا زيادتر مى بايست گفت ضَارِبٌ

ضَارِبٌ ضَارِبٌ، زايد بر يكى را حذف كرديم و عوض از محذوف، واو

كه علامت جمع بود با نون عوض تنوين در آخرش درآورديم ضَارِبُونَ

شد بر وزن فَاعِلُونَ. ضاد فاء الفعل، الف علامت اسم فاعل، راء عين

الفعل، باء لام الفعل، واو علامت جمع، نون عوض تنوين.

و ضارِبُونَ نيز يك لفظ است از براى سه معنى چنانكه گويى: هُمْ

ضَارِبُونَ يعنى ايشانند گروه مردانِ زننده، و اَنْتُمْ ضَارِبُونَ يعنى شماييد

گروه مردان زننده، و نَحْنُ ضارِبُونَ يعنى ماييم گروه مردان زننده.

و آن سه كه مؤنّث را بود: ضارِبَةٌ، ضارِبَتانِ، ضارِباتٌ.

ضارِبَةٌ: يعنى يك زن زننده.

صيغه مفرده مؤنّث است از اسم فاعل، صحيح و مجرّد و معلوم.

ضارِبَةٌ در اصل ضارِبٌ بود، واحد مذكّر بود خواستيم واحده مؤنّث