اِضْرِبْنَ: يعنى بزنيد شما گروه زنان حاضر در زمان حال يا زمان

آينده. صيغه جمع مؤنّث حاضره است از فعل امر، صحيح و مجرّد و

معلوم.

اِضْرِبْنَ بر وزن اِفْعِلْنَ، همزه علامت امر حاضر، ضاد فاء الفعل،

راء عين الفعل، باء لام الفعل، نون، علامت جمع مؤنّث و هَم ضمير

فاعل است.

اِضْرِبْنَ در اصل تَضْرِبْنَ بود، (جمع مؤنّث بود از فعل مضارع)

خواستيم كه جمع مؤنّث بنا كنيم از فعل امر حاضر، تاء كه حرف

استقبال بود از اولش برداشتيم ما بعد آن ساكن بود، ابتداء بساكن

محال بود همزه وصل مكسور در اولش درآورديم وآخرش را وقف

نكرديم ونون را بر حال خود گذاشتيم زيرا كه نون علامت جمع است

نه عوض رفع(وَالْعَلاامَةُ لاا تُغَيَّرُ وَلاا تُحْذَفُ، يعنى: علامت، تغيير داده و

حذف كرده نمى شود)اِضْرِبْنَ شد.

و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لِاَضْرِبْ، لِنَضْرِبْ.

لِأضْرِبْ: يعنى بايد بزنم من يك مرد يا يك زن در زمان حال يا

زمان آينده. صيغه متكلّم وحده است از فعل امر، صحيح و مجرّد و

معلوم.

لِاَضْرِبْ بر وزن لِاَفْعِلْ، لام، لام امر غايب، همزه، علامت

متكلّم وحده، ضاد فاء الفعل، راء عين الفعل، باء لام الفعل.

لِاَضْرِبْ در اصل اَضْرِبُ بود (متكلّم وحده بود از فعل مضارع)