مضارع) خواستيم جمع مخاطبه مؤنّث بنا كنيم از فعل نهى، لاىِ ناهيه

بر سرش درآورديم، لفظًا عمل نكرد زيرا كه نون علامت جمع است نه

عوض رفع، و معنىً عمل كرد خبر را بدل به انشاء نمود لاا تَضْرِبْنَ شد.

وآن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لاا اَضْرِبْ، لاا نَضْرِبْ.

لاا أضْرِبْ: يعنى بايد نزنم من يك مرد يا يك زن در اين زمان يا

زمان آينده. صيغه متكلّم وحده است از فعل نهى، صحيح و مجرد و

معلوم.

لاا اَضْرِبْ در اصل اَضْرِبُ بود (متكلّم وحده بود از فعل مضارع)

خواستيم متكلّم وحده بنا كنيم از فعل نهى، لاىِ ناهيه بر سرش

درآورديم دو عمل كرد: لفظًا و معنىً، لفظًا عمل كرد حركت آخر را به

جزمى ساقط كرد، و معنىً عمل كرد خبر را بدل به انشاء كرد

لاا اَضْرِبْ شد.

لاا نَضْرِبْ: يعنى بايد نزنيم ما دو مردان و يا دو زنان و يا گروه

مردان و يا گروه زنان در اين زمان و يا زمان آينده. صيغه متكلّم مع الغير

است از فعل نهى، صحيح و مجرد و معلوم.

لاا نَضْرِبْ در اصل نَضْرِبُ بود (متكلّم مع الغير بود از فعل مضارع)

خواستيم متكلّم مع الغير بنا كنيم از فعل نهى، لاىِ ناهيه بر سرش

درآورديم دو عمل كرد: لفظًا و معنىً، لفظًا عمل كرد حركت آخر را به

جزمى ساقط كرد، و معنىً عمل كرد خبر را بدل كرد به انشاء

لاا نَضْربْ شد.