[جحد]

واز جحد نيز چهارده وجه باز مى گردد: شش مغايب را و شش

مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را. و آن شش كه مغايب را بود

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را.

آن سه كه مذكّر را بود: لَمْ يَضْرِبْ، لَمْ يَضْرِباا، لَمْ يَضْرِبُوا.

لَمْ يَضْرِبْ: يعنى نزده است او يك مرد غايب در زمان گذشته.

صيغه مفرد مذكّر غايب است از فعل جحد، صحيح و مجرد و معلوم.

لَمْ يَضْرِبْ در اصل يَضْرِبُ بود(واحد مذكّر غايب بود از فعل

مضارع)خواستيم مفرد مذكّر غايب بنا كنيم از فعل جحد، لم جازمه بر

سرش درآورديم دو عمل كرد: لفظًا و معنىً، لفظًا حركت آخر را به

جزمى ساقط كرد، و معنىً نقل نمود معناى مضارع را بسوى ماضى و

نفى در ماضى كرد لَمْ يَضْرِبْ شد.

لَمْ يَضْرِباا: يعنى نزدند ايشان دو مردان غايب در زمان گذشته. صيغه

تثنيه مذكّر غايب است از فعل جحد، صحيح و مجرد و معلوم.

لَمْ يَضْرِباا در اصل يَضْرِبَانِ بود(تثنيه مذكّر غايب بود از فعل

مضارع)خواستيم تثنيه مذكّر غايب بنا كنيم از فعل جحد، لم جازمه

در سرش درآورديم دو عمل كرد: لفظًا و معنىً، لفظًا نون عوض رفع را

به جزمى ساقط كرد، و معنىً نقل كرد معنى مضارع را بسوى ماضى و