استفهاميّه بر سرش درآورديم خبر را بدل به انشاء كرد هَلْ تَضْرِباانِ شد.

هَلْ تَضْرِبْنَ: يعنى آيا مى زنيد شما گروه زنان حاضره در زمان

آينده. صيغه جمع مؤنّث مخاطبه است از فعل استفهام، صحيح و مجرد

و معلوم.

هَلْ تَضْرِبْنَ در اصل تَضْرِبْنَ بود(جمع مؤنّث مخاطبه بود از فعل

مضارع)خواستيم جمع مؤنّث حاضره بنا كنيم از فعل استفهام، هل

استفهاميّه بر سرش درآورديم خبر را بدل به انشاء كرد هَلْ تَضْرِبْنَ شد.

و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: هَلْ اَضْرِبُ، هَلْ نَضْرِبُ.

هَلْ أضْرِبُ: يعنى آيا مى زنم من يك مرد يا يك زن در زمان

آينده. صيغه متكلّم وحده است از فعل استفهام، صحيح و مجرد و

معلوم.

هَلْ اَضْرِبُ در اصل اَضْرِبُ بود، (متكلّم وحده بود از فعل مضارع)

خواستيم متكلّم وحده بنا كنيم از فعل استفهام، هل استفهاميّه بر سرش

درآورديم خبر را بدل به انشاء كرد هَلْ اَضْرِبُ شد.

هَلْ نَضْرِبُ: يعنى آيا مى زنيم ما دو مردان، يا دو زنان، يا گروه

مردان، يا گروه زنان در زمان آينده. صيغه متكلّم مع الغير است از فعل

استفهام، صحيح و مجرد و معلوم.

هَلْ نَضْرِبُ در اصل نَضْرِبُ بود (متكلّم مع الغير از فعل مضارع)

خواستيم متكلّم مع الغير بنا نمائيم از فعل استفهام، هل استفهاميّه بر