پس زمونإ مسئوليت او فرض د صحابه و فضيلتونه يادول او د هغوى په اسلامى سابقه باندى اعتراف كول، او د هغوى خايسته صفتونه او مناقب نشرول دى، او دا عقيده ساتل چه هر مجتهد لپاره د دوى نه چه قصد د خطا ئى نه وى كؤى، كه حق ته رسيدلى وى دوه اجره دى او كه خطا شوى نو يو اجر دى ورله او خطا ئى معاف كؤى شوى.

او هغه احاديث چه د دوى په بدة او قدحه كي نقل شوى، نو أير د هغى نه باطل او د روغ دي، او بعض داسى دي چه زيادت او نقصان پكشگى شوى اود حقيقت نه په كشگى تغير شوى، او كوم چه صحيح احاديث دى نو دوى پكشگى معذور دي حگكه چه دوى قصدا نه دى كؤى، او بيا د صحابه و هغه عملونه او خطا كگانى چه رد شوى، هغه أير لإ او معمولى دى چه د هغوى د فضيلتونو او نيكيو مقابل كى لكه ايمان شوه په الله تعالى باندى، هجرت او نصرت شوه، جهاد في سبيل الله، علم نافع، او عمل صالح شوه ورك دى.

يقينا خگوك چه د صحابه و په سيرت او هغه فضيلتونو كى چه الله دوى ته ور كؤى په علم او بصيرت سره نظر وكؤى، نو يقينى به پوهه شى چه دوى د انبياء عليهم السلام نه روسته بهترين مخلوق دي، د دوى په شان مخكى هم خگوك نه دى تير شوى او نه به روسته خگوك راشى، او يقينا دوى په دى امت كى چه په تگولو امتونو كى بهترين امت دى او د الله تعالى په نزد أير عزت مند امت دى چنگ كؤى شوى پيؤة او غوره قوم دي.

انتباه او بيدارى:

د هغه خلكو په رد كى او د هغوى د خطاكگانو او غلطيو په كگوته كولو كى دا مطلب او مقصد نه شته، چه مونإ د هغوى بدى او عيبونه شگكاره كؤو، كوم چه د صحابه و غلطى بيانوى، بلكه دا هغه حق دى چه زمونإ مسئوليت په مونإ باندى لازم كؤى، او د امت نصيحت او خير خواهى هغى لره واجب كگنگى، پس د علم او ايمان والا نه هغوى معصوم كگنگى او نه ورته د كگناهونو نسبت كوى.